(...)dzieci częściej będą siebie obwiniać za swoje cierpienie, niż zmierzą się z faktem bycia ofiarą straumatyzowanych rodziców.

Strategie przetrwania wymazują nam ze świadomości rzeczywistość, która była dla nas nie do zniesienia, stan bezradności czy bezsilności. Dzięki temu poczucie strachu, bólu, wstydu czy nieumiejętności poradzenia sobie z traumatyzującym otoczeniem nie rujnuje naszego życia, nie tracimy umiejętności społecznych i nie tracimy kontaktu z otoczeniem i ludźmi, wśród których żyjemy.

Zwłaszcza jeśli to rodzice są sprawcami w stosunku do dziecka lub przyczyniają się do traumatyzacji, dziecko musi się rozszczepić i wziąć na samego siebie oodpowiedzialność za to co się z nim dzieje. Tylko w ten sposób może się w psychice dziecka wytworzyć obraz kochanych rodziców, którzy mają „trudne dziecko”.