Co kryje się za pragnieniem posiadania dziecka

To, co w przeszłości było często przyczyną chęci posiadania dziecka (względy ekonomiczne, np. dziecko mające być dziedzicem lub zabezpieczeniem na starość), obecnie funkcjonuje już tylko w niektórych rozwijających się krajach. Dzisiaj prawie we wszystkich rozwiniętych społeczeństwach przyczyną posiadania dziecka może być pragnienie:

powołania do życia nowej istoty;

nadania swojemu życiu sensu poprzez zostanie rodzicem;

poczucia się jak prawdziwa kobieta lubi jak prawdziwy mężczyzna;

bycia kochanym;

zaspokajania potrzeby więzi i bezwarunkowej miłości (dziecko ma ją zaspokoić);

dziecko ma „wzbogacić życie”;

powodem może to być też pierwotna tęsknota i pragnienie lepszego świata;

próba zmiany negatywnego wzorca roli matki na pozytywne – w tym przypadku dziecko ma zapełnić braki jednego lub obojga rodziców, którzy w dzieciństwie mieli ciężkie relacje ze swoimi matkami;

niekiedy dziecku pozostaje powierzone zadanie bycia rekompensatą za życiowe upokorzenia i rozczarowania;

nacisk społeczny albo uświadomienie sobie zbliżającej się śmierci mogą również stanowić przyczynę pragnienia posiadania dziecka. Chcemy cofnąć czas i odkręcić lub nadrobić straty (np. gdy umiera rodzic, babcia, rodzeństwo albo gdy nastąpi rozwód czy utrata partnera.)

dziecku może również zostać przypisana funkcja zbawcy, może ona występować jako karmiciel czy ukochany matki czy ojca;

dziecko może też przyjść na świat po to, by urzeczywistniać rodzicom ich wyobrażenia ideału czy spełniać ich marzenia o doskonałości, wszechmocy, bliskości czy jedności;

dziecko może być powołane do życia również po to, by ożywić przygasły związek rodziców.

W wielu przypadkach pragnienie dziecka nie jest związane z dzieckiem samym w sobie, ale raczej z tym, że dziecko ma za zadanie wypełnić życie rodziców sensem i dać im poczucie celu.